18/10 Αφιέρωμα στον Rushnan Jaleel (plus SJ Ramir) στη σπηλιά του Λιονταριού

Αυτή την Κυριακή συνεχίζουμε τις προβολές μας στα σπήλαια της Αθήνας. Ανηφορίζουμε στον Υμηττό και το σπήλαιο του λιονταριού όπου θα πραγματοποιηθεί ένα δια ζώσης αφιέρωμα στον Rushnan Jaleel και τις ταινίες του.

Θα παρακολουθήσουμε και τις 4 ταινίες του. Ταινίες που εντάσσονται –σαν μια γλώσσα μόνες τους- στον μη αναπαραστατικό/περιγραφικό κινηματογράφο. Πρόκειται για τον κινηματογράφο των υφών. Ένα είδος κινηματογράφου που μοιάζει να μονοπωλεί το αναλογικό φιλμ.

Τι; Κινηματογράφιση σε low light συνθήκες με ψηφιακή κάμερα; Αποκλείεται, ο ψηφιακός κόκος θα τα καταστρέψει όλα. Κινηματογράφιση θέματος χωρίς macro φακό, όχι! Ο αισθητήρας της κάμερας δεν είναι για αυτό. Ιδέες που υπάρχουν λίγο πολύ ως στερεότυπα στην φιλμοκατασκευή, εδώ εξαφανίζονται. Οι ταινίες δεν υπάρχουν για να αναπαράγουν αυτό που έχει καθιερωθεί ως «ωραίο» ή «αισθητικά δόκιμο». Όχι. Οι ταινίες χρησιμοποιούν το μέσο, ψάχνουν τη γλώσσα του, που σημαίνει το δοκιμάζουν στα όρια του. Αν μπορούν να γράψουν με αυτό που θεωρείται «σφάλμα»; Ναι, ακόμα καλύτερα! Η ίδια η γλώσσα του μέσου προχωράει με αυτόν τον τρόπο.

Ο Rushnan Jaleel και σκοτογραφίες του, είναι ταινίες μοναστικές. Με την εμμονή και την επιμονή των auteur του αναλογικού μέσου. Ακόμα κι αν αποκτούν την τελική τους μορφή μέσα από επεξεργασία σε ψηφιακούς υπολογιστές.

Πρώτη φορά που παίξαμε κάποια ταινία του Rushan Jaleel, ήταν σε εκείνη την νομαδική προβολή στα Εξάρχεια, που γυρνάγαμε από εγκαταλελειμμένο σπίτι σε εγκαταλελειμμένο σπίτι και προβάλαμε ταινίες, και εκεί είχαμε προβάλει το The Angel of Forms. Είναι η πρώτη ταινία του Rushnan Jaleel, μας την είχε στείλει, δεν ήξερα τίποτα για αυτόν. Και είναι πραγματικά σπάνιο για μένα να βλέπω μια ταινία που να μου θυμίζει ελάχιστα πράγματα.

Μου είχε φέρει τότε στο μυαλό, ίσως, έναν άλλο αγαπημένο σκηνοθέτη. Τον SJ Ramir, το έργο του οποίου είναι ψηφιακό, φτιαγμένο σε ακραίες υποφωτισμένες συνθήκες, που εδράζει παρόμοια στο σφάλμα του ίδιου του μέσου. Και θα έχουμε την ευτυχή σύμπτωση, μαζί με τις ταινίες του Rushnan Jaleel να έχουμε και το Our Hands are Empty, του SJ Ramir. Μια ταινία που στην ουσία είναι ένα πρόσφατο redux.

Πρόγραμμα 19.00 Our Hands are Empty, SJ Ramir The Angel of Forms, Rushnan Jaleel The Dithering Veil, Rushnan Jaleel in thin air, Rushnan Jaleel Out Iris, Rushnan Jaleel Παρουσία του δημιουργού Rushnan Jaleel

Που/Πότε

18/10 ~ 19.00

Στο σπήλαιο του Λιονταριού

Πρόσβαση: Υπάρχει μέτριος (όχι απαγορευτικός) χωματόδρομος από το κοιμητήριο του Παπάγου (2.6 χλμ) που φέρνει πολύ κοντά στο σπήλαιο. Επίσης υπάρχουν πεζοπορικά μονοπάτια, είτε από τα Γλυκά Νερά είτε από τη Μονή του Κυνηγού. Το γειτονικό σπήλαιο της Νυχτερίδας αξίζει επίσης επίσκεψης.

Είσοδος Ελεύθερη / Στο χώρο υπάρχει κουτί γεναιοδωρίας.

Our Hands Αre Empty - SJ Ramir (2025, Αυστραλία, 10') Το να κατανοείς τη ζωή σημαίνει να γνωρίζεις ότι ένα μεγάλο μέρος της βιώνεται στο σκοτάδι – υπάρχει ελάχιστο φως της ημέρας στην αντίληψη ή στην κατανόησή μας. Για να βρούμε την αλήθεια, πρέπει να απλώσουμε το χέρι μας προς αυτήν, αλλά τις περισσότερες φορές, όταν τραβάμε τα χέρια μας πίσω για να εξετάσουμε τι βρήκαμε, τα χέρια μας είναι άδεια…

Περιτριγυρισμένη από τη ζούγκλα, μια γυναίκα στέκεται μόνη σε έναν κήπο, καθώς ένα περιπλανώμενο πνεύμα μπαίνει στο σπίτι της.

The Angel of Forms (Rushnan Jaleel) (2023, Ινδία, 17') Το όνειρο ενός υδάτινου όντος (μιας νεράιδας των υδάτων / undine). Μια φασματική μετάδοση ανάμεσα στην οθόνη και τον θεατή γεννά μια άμορφη οντότητα που κατοικεί στο νερό.

The Dithering Veil - Rushnan Jaleel (2025, Ινδία, 16')

Μια σιωπηλή επίκληση της αντίληψης και της μνήμης· μια προσπάθεια πλοήγησης στα συντρίμμια ελλειπτικών εντυπώσεων, επίγειων φαινομένων και ονειρικών εικόνων που επιμένουν και αλληλοπεριχωρούνται (συνυφαίνονται) στην επιφάνεια της σκέψης.

in thin air - Rushnan Jaleel (2025, Ινδία, 12') Το In thin air επιχειρεί να αγγίξει το αόρατο επίπεδο της καθαρής εικόνας που βρίσκεται σφηνωμένο ανάμεσα στην κάμερα και το υποκείμενο, να μετακινήσει τον κόσμο μέσα στο κάδρο αντί να στρέψει το κάδρο προς τον κόσμο. Ρήγματα στην εικόνα επιτρέπουν στα ορατά υποκείμενα να υφανθούν και να κοσκινιστούν μέσα από την ύφανση του μοντάζ, σαν τούφες μαλλιών ανάμεσα στα δάχτυλα.

Out Iris -Rushnan Jaleel (2026, Ινδία, 20')

Μια τρεμονιασμένη (flickering) επισκόπηση κόσμων τόσο αστικών όσο και βοτανικών. Το κάδρο ως ένας ασταθής χώρος, ένα κέντρο που δεν μπορεί να κρατηθεί (να διατηρήσει την ισορροπία του), μετέωρο μέσα στον ίδιο του τον ίλιγγο. Αυθόρμητες αλλαγές –σε κλίμακα, ταχύτητα και βάθος– καταγράφονται σε διαφορετικά επίπεδα, για κάθε θέαση, για κάθε θεατή.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

This Sunday we continue our screenings in the caves of Athens. We head up Hymettus and the lion's cave where a live tribute to Rushnan Jaleel and his films will take place.

We will watch all 4 of his films. Films that fall –like a language on their own- into non-representational/descriptive cinema. This is the cinema of textures. A genre of cinema that seems to monopolize analog film.

What? Filming in low light conditions with a digital camera? No way, the digital grain will ruin everything. Filming a subject without a macro lens, no! The camera sensor is not for that. Ideas that exist more or less as stereotypes in filmmaking, disappear here. The films do not exist to reproduce what has been established as "beautiful" or "aesthetically appropriate". No. The films use the medium, they search for its language, which means they test it to its limits. What if they can write with what is considered a "flaw"? Yes, even better! The very language of the medium moves forward this way.

Rushnan Jaleel and his scotographies, are monastic films. With the obsession and persistence of the analog medium auteurs. Even if they get their final form through processing on digital computers.

The first time we played a film by Rushnan Jaleel, was in that nomadic screening in Exarcheia, where we went around from abandoned house to abandoned house and screened films, and there we had screened The Angel of Forms. It is Rushnan Jaleel's first film, he had sent it to us, I knew nothing about him. And it is truly rare for me to see a film that reminds me of so few things.

It had brought to my mind back then, perhaps, another favorite director. SJ Ramir, whose work is digital, made in extreme low-light conditions, which similarly rests on the flaw of the medium itself. And we will have the fortunate coincidence, along with Rushnan Jaleel's films to also have Our Hands are Empty, by SJ Ramir. A film that is essentially a recent redux.

Program 19.00 Our Hands are Empty, SJ Ramir The Angel of Forms, Rushnan Jaleel The Dithering Veil, Rushnan Jaleel in thin air, Rushnan Jaleel Out Iris, Rushnan Jaleel In the presence of the creator Rushnan Jaleel

Where/When 18/10 ~ 19.00 At the Lion's cave

Access: There is a moderate (not prohibitive) dirt road from the Papagou cemetery (2.6 km) that brings you very close to the cave. There are also hiking trails, either from Glyka Nera or from the Hunter's Monastery. The neighboring Bat cave is also worth a visit.

Free Entrance / There is a generosity box at the venue.

Our Hands Αre Empty - SJ Ramir (2025, Australia, 10') To understand life is to know that much of it is lived in the dark - there is very little daylight in our understanding or comprehension. To find truth, we need to reach out for it, but most often when we pull our hands back to examine what we have found, our hands are empty…

Surrounded by jungle, a woman stands alone in a garden, as a wandering spirit enters her home.

The Angel of Forms (Rushnan Jaleel) (2023, , 17') The dream of an undinal being. A spectral transmission between the screen and the viewer gives birth to an amorphous entity that dwells in the water.

The Dithering Veil - Rushnan Jaleel (2025, India, 16')

A silent evocation of perception and memory; an attempt to navigate the flotsam of elliptical impressions, earthly phenomena and dreamed images that linger and interpenetrate on the surface of thought.

in thin air - Rushnan Jaleel (2025, Ινδία, 12') ‘In thin air’ attempts to touch the invisible plane of pure image wedged between camera and subject, to move the world within the frame rather than turning the frame towards the world. Ruptures in the image allow visible subjects to be woven and sifted through the weave of the edit like strands of hair through fingers.

Out Iris -Rushnan Jaleel (2026, India, 20')

A flickering survey of worlds both urban and botanical. The frame as an unsettled space, a centre that cannot hold, suspended in its own vertigo. Spontaneous changes – in scale, velocity and depth – register at different levels, for each viewing, for each viewer.